Przepis znaleziony na ugotuj.to wyglądał intrygująco, więc skorzystałam z okazji i przygotowałam (tu dziękuję testerom,  w tym zwłaszcza Krzysiowi lat 1 i prawie pół ).

Składniki:

• filet z łososia,
• 1- 2 pomarańcze,
• oliwa,
• goździki,
• miód (najlepiej ciemny),
• cytryna

Przyniesioną ze sklepu rybę umyć, pokroić na kawałki, na każdym położyć plasterek cytryny, owinąć folią do żywności. Tak przygotowana ryba może postać w lodówce nawet ze 2 dni (jeśli przygotowujemy ją w wersji innej niż słodka, można ją oczywiście już na tym etapie odpowiednio przyprawić).

Rozgrzewamy piekarnik do 70 st., a dla każdego kawałka ryby szykujemy folię aluminiową. Każdy jej arkusz trzeba posmarować lekko oliwą. Kawałki ryby posmarować najpierw oliwą, potem miodem, zalać sokiem z pomarańczy i dodać 1 – 2 goździki i po plasterku pomarańczy. Zawinąć arkusze, ale nie za ściśle, żeby można je było jeszcze odwinąć. Piec 40 minut w 70 st., po upływie tego czasu rozgrzać piekarnik do 180 st.. odwinąć folię i piec ok. 10 min., żeby warstwa miodu na wierzchu (jeśli jest ciemny) lekko się skarmelizowała. Zjadać ze smakiem.

Chyba najprostszy przepis na pieczoną rybę (najlepszy jakiś mało ościsty gatunek). W końcu masło i jakieś tam zioła, a choćby sam czosnek, na ogół w domu są.

• filety z ryby (dzwonka też mogą być, byle cienko pokrojone), najlepiej bez skóry,
• masło,
• zioła: na przykład natka pietruszki, szczypiorek, estragon, wspomniany czosnek (wszystko wg wyboru),
• cytryna,
• oliwa do posmarowania naczynia,
• sól, pieprz

Przygotować masło rozgniecione na talerzyku z czosnkiem i ziołami. Kawałki ryby skropić cytryną, posolić, popieprzyć. Naczynie wysmarować oliwą. Ważne: naczynie czym niższe ma ścianki (lub ranty), tym lepiej wyciąga się z niego rybę po upieczeniu, bez ryzyka, że się rozpadnie.

Ułożyć rybne części w naczyniu i posmarować je masłem (połową porcji, bo smaruje się tylko z jednej strony!). Wstawić do piekarnika nagrzanego do 180 st., gdy masło się stopi (czyli po minucie, dwóch) wyjąć i przełożyć na drugą stronę. Rewers. znów posmarować resztą masła, i tym razem znów wstawić do piekarnika, ale na ok. 20 minut.

Upieczoną rybę znakomicie podaje się na ryżu, w który wsiąka wytopione masło o smaku ziołowo – czosnkowym.

Poszukując czegoś na łososia w internecie znalazłam ciekawy przepis na www.kwestiasmaku.com

Sprawa jest krótka i prosta:

• filet z łososia, może być ze skórą (tańszy, ale trochę trzeba się posiłować ze skórą przy dzieleniu na kawałki),
• por (tylko biała część),
• cytryna,
• śmietana kremówka,
• zioła wg wyboru: pietruszka, szczypiorek, estragon, mięta,
• przypraw: sól, pieprz, estragon itp.,
• oliwa

Rozciąć pora wzdłuż i posiekać na cienkie półpierścienie. Podsmażyć na oliwie do miękkości (lepiej, żeby nie dopuścić do nadmiernego zbrązowienia). Filet (potraktowany już poprzednio sokiem z cytryny, solą, pieprzem, ewentualnie estragonem) podzielić na kawałki. Przygotować arkusze folii aluminiowej, każdy leciuteńko posmarować oliwą (bardzo ważne, żeby ryba nie przywarła i żeby łatwo ją było przetransportować na talerz), na to położyć łososia, a na nim warstwę pora, warstwę śmietany i posypkę z ziół. Zamknąć każdy kawałek ryby w foliowym garniturku i wstawić na ok. 20 minut do piekarnika rozgrzanego do 220 st. bezpośrednio na blachę.

Rewelacyjnie komponuje się z mieszanką sałat.

Przeczytałam (znów niezawodna H. Szymaderska!), że papryka jest bogatym źródłem witaminy C, której w dodatku nie traci w obróbce termicznej. Nie zawahałam się zatem przygotować wyrobu, w którym udział wzięli:

• papryka
• ziemniaki
• puszka tuńczyka
• 1 – 2 jajka
• cebula
• czosnek (opcjonalnie)
• oliwa

Na początek porada sezonowa (seasoned advice? ) – zakupić dużo papryki (skoro już zawiera tę niezniszczalną wit. C), żeby nie zostać sam na sam z niewykorzystanym farszem.

Farsz przygotować za pomocą widelca z ugotowanych ziemniaków, odsączonego tuńczyka, drobniutko posiekanej cebuli i jaj na twardo, jeśli cebuli jest mało, można też dać rozgnieciony czosnek. Przyprawić solą i pieprzem, jeśli jest za suche (choć to raczej niemożliwe), dodać nieco oliwy. Fajnie, jeśli się ma w zasobach taką.

Każdą umytą paprykę przekroić na połowy wzdłuż, starannie oczyścić z nasion, wnętrze lekko posolić, nadziewać obficie farszem. Wierzchnią jego warstwę też można potraktować kilkoma kroplami oliwy. Blachę z paprykami wstawić do nagrzanego piekarnika (termoobieg, 180 st.) na 40 minut. Podawać na letnio lub na zimno do białego wina.

Prosta przegryzka, świetny dodatek do makaronu i źródło smacznej oliwy.

Potrzebne będą:

• papryka
• oliwa
• ser feta lub dowolny ser typu bałkańskiego
• pieprz kolorowy
• pomidory suszone (ale nie te w słoiku z oliwą, a przyprawa)

Paprykę myjemy, przekrawamy na połowy, usuwamy nasiona, wstawiamy do piekarnika (190 st.) na 20 minut.

Po przestygnięciu kroimy paprykę na małe kawałki, a ser na kosteczki. W słoiku układamy na przemian warstwę papryki, warstwę sera, posypujemy oficie pieprzem i suszonymi pomidorami, zalewamy oliwą. Słoik zakręcamy i czekamy. Po kilku dniach już można napocząć.

Znikła w mgnieniu oka!

Zatem składniki na cito:

• szklanka ryżu,
• 4 różnokolorowe papryki,
• 1 spora cebula lub 2 mniejsze,
• kilka pomidorów,
• oliwki,
• czosnek (1 – 2 duże ząbki)
• oliwa z oliwek,
• jasny ocet winny lub ocet jabłkowy,
• nieco soku z cytryny,
• listki mięty,
• sól, pieprz, oregano

Ugotować ryż, odstawić, żeby się schłodził. Papryki przekroić, pozbawić pestek i ogonów, rozłożyć na blasze, wstawić na ok. 20 min. do piekarnika nagrzanego do 190 st. W tym czasie pokroić drobno cebulę, zmieszać ją z ryżem, sokiem z cytryny, oliwą z oliwek (1 – 2 łyżki) i oregano. Teraz można przygotować sos: rozetrzeć zmiażdżony czosnek z solą, dodać 4 – 5 łyżek oliwy i 1 – 2 łyżki octu.  Następnie pokroić w kostkę pomidory (można sparzyć i obrać ze skórki), dodać do ryżu. Gdy papryka upiecze się i wystygnie po wyjęciu z piekarnika, zrobić z nią to samo.  Wszystko zasypać pokrojonymi oliwkami i listkami mięty, zalać sosem i potraktować świeżo zmielonym pieprzem, zamieszać intensywnie.

Sałatka powinna przynajmniej godzinę przed podaniem odstać w lodówce.

Najważniejszy jest koperek.

• 70 dag ziemniaków (oczywiście najlepiej młodych, zwłaszcza teraz, w sezonie)
• 1 cebula

• ocet jabłkowy lub delikatny winny z białych winogron
• woda
• łyżeczka soli
• łyżeczka cukru
• pieprz świeżo zmielony

Na początek uwaga: wszystkie znane mi przepisy na tę sałatkę przewidują gotowanie ziemniaków w mundurkach, jakby bez względu na to, że ziemniaki, jakie wieki jadali austriaccy pasterze, nie były regularnie nawożone, więc ich skórka nie magazynowała tego, co obecnie. Zatem skoro w zasadzie ziemniak ugotowany w mundurku nie różni się smakiem od ugotowanego saute, daję sobie spokój i normalnie ziemniaki obieram i gotuję. Ale zanim w ogóle zabieram się za nie, gotuję wodę – niech sobie stygnie.

Ugotowane towarzystwo kartoflane rozsypać na stolnicę czy deskę i poczekać, aż przestygną. W tym czasie albo pokroić samodzielnie albo powierzyć blenderowi cebulę (czym drobniej pokrojona w piórka, tym lepiej).  Przestygłe ziemniaki pokroić na niewielkie plasterki, rozmiaru takiego, żeby dało się nabrać zgrabną porcję na łyżkę i nałożyć na talerz, i wrzucić do miski. Na wierzch nasypać cebulę.

Teraz część najtrudniejsza zadania, czyli przygotowanie sosu. Do wody dodać sól i cukier, wymieszać, wlać ocet, i to nie przesadzać z ilością (chodzi o to, żeby roztwór był słodkawy smak i żeby ziemniaki się w tym nie utopiły). Polać ziemniaki i wymieszać, dodać pieprzu, a na samym końcu posiekanego drobno świeżego koperku. To on tak naprawdę w połączeniu z sosem daje smak!

Sałatkę wstawić do lodówki. Po pół godzinie zdatna jest już do jedzenia, ale czym dłużej stoi i się chłodzi, tym lepiej. To świetny dodatek do mięsa z grilla czy z pieca podawanego w upalny dzień.

Nie będziemy jedli słodkich ciasteczek, bo to niezdrowe, za to zjemy słone, które dodatkowo mają tę zaletę, że stwardniałe ciasto i tak nadaje się do zjedzenia. Przepis znalazłam w książce Piotra Adamczewskiego „Wielka księga drinków i koktajli”.

• 1,5 szklanki mąki,
• 9 łyżek margaryny do wypieków lub masła (oczywiście nie wiem, ile to jest 9 łyżek, dałam resztę masła, którą miałam, mniej więcej 10 – 15 dag),
• ok. 1 szklanki maku,
• 2 dag drożdży,
• 2 średnie cebule (tu możemy regulować dowolnie, jeśli wolimy smak mocno cebulowy, trzeba trzymać się przepisu),
• 3 jaja (tyle zaleca autor i tyle dałam, ale wydaje mi się, że z 2 jaj ciasto też wyjdzie) + 1 jajo do smarowania ciastek, jeśli ktoś ma wolę,
• sól i pieprz do smaku

Posiekać cebulę drobniutko (w tym celu najlepiej zaprzyjaźnić się z blenderem ).

Zrobić zaczyn z drożdży i ciepłej wody. Na stolnicę wysypać mąkę, dodawać drożdże, mak, cebulę, jaja, sól i pieprz. Zagnieść ciasto. Oczywiście gdyby było zbyt kleiste, dosypywać mąki, bo ciasto musi mieć konsystencję nadającą się do wałkowania. Wreszcie rozwałkowywać kawałki ciasta na placki (grubość przepisowa ok. 1 cm), z których ostatecznie wycina się figurki geometryczne wg uznania (kwadraciki, romby, kółeczka itp.). Ciasteczka można posmarować jajem. Wsadzić do piekarnika rozgrzanego do 190 st., piec w termoobiegu ok. 30 minut.

Uwaga: z podanego przepisu wychodzą dwie blachy ciasteczek, więc ponieważ piecze się jedną blachę pod drugą, ciasteczka na tej spod spodu trzeba jeszcze chwilę dłużej dopiec.

Z komunikatu księgarni internetowej:

„ZŁOTE ŻNIWA OPIS

Ponieważ nie możemy wycofać książki z naszej oferty, a nie chcemy żeby nasi klienci odnieśli wrażenie, iż poglądy i wnioski Pana Grossa są naszymi poglądami, postanowiliśmy nieco podwyższyć cenę książki. Życzymy udanych zakupów

Wstrząsająca historia ludzkiej chciwości.”

A nie?

„Ławy sejmowe są warunkiem przetrwania, jedyną butlą tlenową dla polityka. Wypadniecie z nich oznacza polityczną marginalizację. W Polsce nie ma modelu, w którym ktoś bez mandatu mógłby wiele znaczyć w swojej partii, choćby na szczeblu lokalnym” mówi „Rzeczypospolitej” politolog Chwedoruk. Model, który ma na myśli, w naszych warunkach wygląda jednak dość idelistycznie. Bo niby gdzie mają pracować wyoutowani z parlamentu byli posłowie z mniej czy bardziej tylnych ław, zatem bez dostępu do mediów pozwalającego na zaczepienie się choćby w „Tańcu z gwiazdami”? W think tankach partyjnych, które przecież istnieją raczej umiarkowanie, bo nasze partie nie po to brały budżetowe pieniądze, żeby za nie instalować jakąś bazę intelektualną? Biznes, owszem, korzysta z byłych polityków, ale tylko gdy potrzebuje tzw. załatwiaczy, bo zbyt wielu kompetentnych ludzi wśród nich nie znajdzie. Spółki państwowe – wiadomo, po wyborach nowe kadrowe rozdanie. W firmach samorządowych już wszystko zajęte, bo przecież wybory dopiero co były. W tym kontekście bitwy o jedynki na listach parlamentarnych wyglądają może i upokarzająco, ale punkt widzenia natychmiast się zmienia, gdy wiadomo, że to naprawdę ostatnia deska ratunku.